De vraag lijkt inmiddels steeds meer gerechtvaardigd: zal de AOW over 20, 30 jaar nog wel bestaan? De inkt van het laatste pensioenakkoord is amper droog, maar hey, nieuwe club, nieuwe leugens, zo werkt dat. Zo’n akkoord stelt niks voor. Momentopname. Het is maar papier. Het zijn maar woorden. Het zijn maar afspraken. Wie houdt zich nog aan afspraken, zeg. Da’s wel heel ouderwets.

Laten we het beest maar in de bek kijken: er gaat gewoon geen geld meer zijn voor een fatsoenlijke AOW. Misschien zelfs niet eens voor een onfatsoenlijke AOW. Onze eigen schuld natuurlijk. We sterven namelijk niet genoeg. En niet vroeg genoeg. We worden veel te prettig oud allemaal. Met de state of the art medische voorzieningen van tegenwoordig moeten we echt hard ons best doen om de 95 níet te halen. Alles kan, alles mag. U wilt nog een titanium knie op uw 92e omdat de Mount Everest het enige is dat nog open staat op uw bucketlist? Begrijpelijk. Weet u wat, zullen we dan beide knietjes maar doen meteen? Uw zorgverzekeraar geeft deze week 5% korting voor de snelle beslisser.

Daarnaast mogen we ook niks meer dat ons de gelegenheid biedt om wat eerder maar in ieder geval tevreden dood te gaan. Roken, drinken, vlees, vliegen, fietsen zonder helm, open haarden, koken op gas: nokken daarmee, levensgevaarlijk. Niet dit, niet dat, kijk uit, pas op. Er is geen zak meer aan. De betutteling gaat al zo ver dat we de wil om te leven verliezen. Geen wonder dat het halve koningshuis zich inmiddels al heeft aanmeldt als reservist. De sneuvelbereidheid ligt er hoog en geef ze eens ongelijk; beter een kogel van Putin dan met een piepklein AOW-tje nog heel lang elk jaar die provinciale koningsdag ellende te moeten doorstaan.

Vrolijk door tot het gaatje

Als ZZP’er kunnen we hier op twee manieren tegenaan kijken. Een: we houden van wat we doen en als dat geen fysiek uitputtend beroep is, blijven we gewoon tot de laatste adem doorwerken. Tegen die tijd is de AOW uitkering net genoeg voor een zwarte koffie op het station, maar verdienen we zelf gewoon wat we nodig hebben, zoals we altijd gedaan hebben. Twee: we zetten alles op alles om vanaf vandaag maand na maand na maand geld weg te zetten voor het einde der werktijden van ons. Met een beetje doorzetten en volhouden moet dat zo rond ons 85e genoeg zijn om de jaren erna (schatting: 20 tot 30 jaar) een beetje rustiger aan te kunnen doen.

Zal tegen die tijd niet gemakkelijk zijn in ons onverwarmde huis, met alleen stroom van 7 tot 9 om een blik eten uit ons overheidsrantsoen van de voedselbank op te warmen en het verplichte NOS-journaal te bekijken voor de staatsupdate over de ‘helaas noodzakelijke’ verdere reductie van de AOW-uitkeringen wegens de wederom tegenvallende rendementen van onze Europese pensioenpot. Maar dat is het mooie van ons ZZP’ers, we zijn van nature overlevers. Dus ons krijgen ze er niet onder, niet vanzelf. We zijn altijd gewend geweest om tot het gaatje te gaan voor anderen, dus doen we dat ook voor onszelf. Wij blijven monter wachten op het einde. Met nieuwe titanium knieën, dat dan weer wel.